Vis

Oppassen voor de graten! Dat doen we normaal altijd, vandaag ook, maar er was toch een vuile vieze visgraat in onzen Arwen zijn bord gesukkeld.

Één maar. Één visgraat. In dat bord. Én die is toch wel ergens in onzen Arwen blijven steken zekers. Ik kan dat hier nu allemaal wel plezant vertellen, maar daarstraks was het niet om te lachen. Pure miserie, ocharme.

We hebben vanalles geprobeerd, water, brood, patatjes; er was niets aan te doen. Die onnozele visgraat zat ergens serieus vast.
Uiteindelijk is mijn Sien er dan maar mee naar een dokter gereden. Ja, wat moet ge anders doen?

De dokter zag niets en afwachten was de boodschap. Moest het morgen niet beter zijn, dan zouden ze verder onderzoeken. Met zo’n camera-ding, in mijne oudste zijn keel, liever niet natuurlijk.

Toen hij later in zijn bed kroop, was het al veel beter. Gelukkig maar.