Ons Nienke had vandaag haar eerste knutselwerkje van op school bij. Daar hoort een foto bij natuurlijk.
Als het niet duidelijk moest zijn: het zijn pattékes. Ware grootte: max 1 cm.
Fixed!
Ik zou hier nog minstens 16 jaar over ons Nienke haar schoolcarrière kunnen blijven verdergaan, maar dat ga ik niet doen.
Met deze voorlopige laatste #-schooldag-post ga ik het kort houden:
Vanaf nu kan het alleen maar beter. :|
Die was iets minder blijkbaar. Ik had het wel een beetje voelen aankomen. Het vertrek thuis was geen probleem, die bakfiets blijft een succes.
Eens we in de gang van haar klasje stonden was het echter: ‘Papa niet weggaan, papa hier blijven.’ — en dan die oogjes daarbij.
Ik ben dan maar vlotjes vertrokken, een paar kusjes, een beetje wuiven aan de raam en ik had al wel het gevoel dat het iets te vlotjes was.
’s Middags telefoon van mijn Sien: ‘Ze heeft de hele voormiddag geweend.’
Vandaag was ons Nienke haar eerste schooldag. Daar ging dat kleine meisje. Ze had er in zin in, al een tijdje, en dat is gebleken ook.
“Dag Juf!” - “Daaag mama, daaag papa!”
Blijkbaar heeft ze enkel een traantje gelaten op de middag, toen de juf zei dat de mama ze zou komen halen drong het ineens door: ‘MAMA!’
Ze kon het vanavond dan ook niet snel genoeg zeggen: ‘Papa, ikke weent. Mama komt.’
Het is te hopen dat de volgende dagen ook zo vlot gaan gaan. Ze wil in elk geval nog terug, dat is ook al iets.
In other news: hoe vol krijg je een bakfiets?
